মই যোৱা গৰমৰ বন্ধ কিদৰে কটালো

গ্ৰীষ্মৰ বন্ধ এক বিস্ময়কৰ সময়।  এই সময়ছোৱাত আমাৰ হাতত জিৰণিৰ বাবে  বহু সময় থাকে। আমি বহুত স্বস্তি আৰু আনন্দ অনুভৱ কৰো । ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল অতিকৈ উৎফুল্লিত হয়।  প্ৰতি বছৰ সিহঁতে এমাহৰ দীঘল বন্ধ পায়। সিহঁতৰ কিছুমানে আত্মীয়স্বজনক দেখা কবিৰলৈ যায়, কিছুমানে পাহাৰীয়া ঠাই ভ্ৰমণ কৰে আৰু কিছুমানে বিদেশ ভ্ৰমণলৈ যায়। ময়ো গৰমৰ বন্ধ পূৰা মাত্ৰাই উপেভাগ কৰো।

যোৱা গৰমৰ বন্ধটো আছিল মোৰ কাৰণে অতিশয় বিস্ময়কৰ আৰু আনন্দময়। মই মোৰ বন্ধৰ সময়ত কৰিবলৈ দিয়া গৃৃহকাৰ্য এসপ্তাহতে শেষ কৰিছিলো। পিছত মই গাওঁত থকা মোৰ ককাদেউতাহঁতৰ ঘৰলৈ যাওঁ। গৰমৰ বন্ধৰ দহ দিন পাৰ হোৱাৰ পিছত, মোৰ দেউতাই ঘোষণা কৰিলে যে তেখেতে আমাক ধৰমশালা আৰু ইয়াৰ ওচৰ-চুবুৰীয়া   অঞ্চললৈ ফুৰাবলৈ  লৈ যাব। 

আমি অতি পুৱাই আমাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছিলো। গুৱাহাটীৰ অঁকোৱা-পকোৱা ৰাস্তাৰে আমাৰ গাড়ীাখনে আগবাঢ়ি  যোৱাৰ লগে লগে আমি গাড়ীৰ ভিতৰত অতি গৰম অনুভৱ কৰিছিলো।  দুপৰীয়া আমি ধৰমশালা পালোগৈ। তাত গৈ দেখা পালো যে ঠাইখন ভ্ৰমণকাৰীৰ সৈতে ঠাহ খাই আছে। আমি চামুণ্ডু দেৱীত ৰ’বলৈ সিদ্ধান্ত লৈছিলো। আমি তাত জনতাৰ ভিৰৰ পৰা কিছু দূৰত এটা হোটেল পাইছিলো। হোটেলখনৰ চাৰিওফালটো আছিল সেউজীয়া গছ-গছনিৰে ভ’ৰা আৰু ই আছিল কবি ওৱৰ্ডওৱৰ্থৰ কবিতাৰ দৰে কাব্যিক । হোটেলখনৰ সন্মুখত এখন ওখ পাহাৰ আছিল তাৰ কষেদি এটা পাহাৰীয়া স্ৰোতস্বিনী জিৰ্ জিৰকৈ বৈ গৈছিল। তাত কোনো ঘৰ-বাৰী নাছিল, নাছিল কোনো যান-বাহনৰ জাম। সিদিনাখন বৰকৈ বৰষুণ দিছিল আৰু আমাৰ মনত আনন্দৰ জোঁৱাৰ তুলিছিল। বতৰটো আছিল আৰামদায়ক।আমি বিজুলি পাংখা ব্যৱহাৰ কৰিবলগা নহৈছিল। আমি শাৰীৰিকভাৱে, মানসিকভাৱে, আৱেগিকভাৱে আৰু আধ্যাত্মিকভাৱে শান্ত আৰু সুস্থিৰ অনুভৱ কৰিছিলো। ইংৰাজ কবি জন কীটচে ঠিকেই কৈছিল,  ‘সুন্দৰ বস্তু এটি চিৰদিনৰ বাবে  আনন্দৰ উৎস।’

গোটেই দিনতো তাত কটাই সেই ঠাইখনৰ সৌন্দর্য উপভোগ কৰি ভোজভাত খাই সন্ধিয়া ওভতি আহিলো। মই যোৱা গ্ৰীষ্মৰ বন্ধৰ এই আনন্দদায়ক মূহুৰ্ত চিৰদিন মনত ৰাখিম। 

…ৰাব্বি মছৰুৰ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *