মই যদি  বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ Ž হ’লোহেঁতেন  

বিদ্যালয় এখনৰ শিক্ষক, কৰ্মচাৰী, ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আদি সকলোকে নিৰ্দিষ্ট নীতি-নিয়মৰ মাজেদি  পৰিচালনাৰ দায়িত্বত যিজন শিক্ষক নিয়োজিত থাকে তেওঁক প্ৰধান শিক্ষক বা অধ্যক্ষ বুলি কোৱা হয়। চমুকৈ বিদ্যালয়ৰ প্রধানজনেই  প্রধান শিক্ষক বা অধ্যক্ষ ।

প্ৰতিখন বিদ্যালয়ত থকা দৰে আমাৰ বিদ্যালয়ৰো এজন অধ্যক্ষ আছে। তেখেত এজন আদৰ্শ অধ্যক্ষ যদিও মই ব্যক্তিগতভাৱে তেখেতৰ কিছুমান পৰিচালন নীতিৰ সৈতে একমত নহয়। সেয়ে মই যদি আমাৰ বিদ্যালয়ৰ অথবা কোনো বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হ’লোহেঁতেন বা ভৱিষ্যতে যদি কোনো বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হওঁ তেন্তে মই তলত দিয়া ধৰণে বিদ্যালয়খন পৰিচালনা কৰিম।

প্ৰথমতে, শিক্ষাৰ্থীসকলক  ভাল ছাত্ৰ হোৱাৰ পৰিৱৰ্তে প্ৰথমতে এজন ভাল মানুহ হোৱাৰ শিক্ষা প্ৰদানত অধিক গুৰুত্ব প্ৰদান কৰিম। কাৰণ আমাৰ সমাজত ভাল ছাত্ৰতকৈ ভাল মানুহৰহে অধিক প্ৰয়োজন। আমি বাস্তৱিকতে দেখা পাওঁ যে  যিসকল ছাত্ৰ ভাল   বা লিখা পঢ়াত  অতি চোকা, সেইসকল ছাত্ৰ পিছলৈ উচ্চ পদত মকৰলহৈ দুৰ্নীতিত পোত্  গৈ আছে। সিহঁতে সকলো ধৰণৰ নীতি বিৰুদ্ধ কামৰ লগত জড়িত। যেনে: চৰকাৰী অৰ্থৰ অপব্যহাৰ কৰা, উৎকোচ গ্ৰহণ কৰা, সময়মতে কাৰ্যালয়ত উপস্থিত নথকা, মদ, জুৱা আদিত জড়িত থকা ইত্যাদি। মই ছাত্ৰসকলক এনে শিক্ষা প্ৰদান কৰিম যাতে সিহঁতে ভৱিষ্যতে যিকোনো¸ অসমাজিক  কাম-কাজ আৰু দুনীৰ্তিৰ পৰা আঁতৰত থাকে আৰু নীতিমতে সমাজলৈ সেৱা আগবঢ়াব  পাৰে। 

দ্বিতীয়তে, মই মধ্যাহ্ন ভোজন  বন্ধ কৰিম। কাৰণ দেখা যায় মধ্যাহ্ন ভোজনৰ লগত বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষৰ লগতে উৰ্ধতন মহলাৰ সকলোবোৰ  বিষয়াই দুনীৰ্তিপৰায়ণ। উদাহৰণস্বৰুপে  আমাৰ বিদ্যালয়ত ২০০ জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আছে যদিও আমাৰ অধ্যক্ষ ডাঙৰীয়াই ২৫০ জন ছাত্ৰ-ছাত্ৰীৰ খাদ্যৰ  বাজেট প্ৰস্তুত কৰি সেইমতে বিভাগীয় কৰ্তৃপক্ষৰ পৰা অৰ্থ উলিয়াই আত্মস্থ কৰে। ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলকো  বাজেটমতে যথাযথ খাদ্য যোগান নিদিয়ে। বহু সময়ত খাদ্যৰ মানদণ্ড বৰ নিম্নগামী হয়। বহু ছাত্ৰই খাদ্যৰ নামত সেইবোৰ  অখাদ্য নেখাই পেলাই   দিয়ে। তাৰ ভিতৰত ময়ো এজন । প্ৰায় প্ৰতিখন বিদ্যালয়ত ভু ৰাখিলে আমি দেখা পাম যে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ বাবে  প্ৰস্তুত কৰা খাদ্য শিক্ষকসকলৰ কিছুমানে ঘৰৰ বন কৰা চাকৰ বা কুকুৰৰ কাৰণে লৈ যায়। সেয়ে মই মধ্যাহ্ন ভোজনৰ বাবে  চৰকাৰৰ পৰা পোৱা অৰ্থখিনি ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ অভিভাৱকসকলৰ বেংক হিচাপৰ জৰিয়তে দি দিম যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলে বিদ্যালয়লৈ আহোতে ঘৰত প্ৰস্তুত কৰা সুখাদ্য লৈ আহিব পাৰে। 

তৃতয়ীতে, মই নিজেও নিয়মানুৱৰ্তিতা মানি চলিম আৰু শিক্ষকসকলক কঠোৰভাৱে নিয়মানুৱৰ্তিতা মানি চলিবলৈ বাধ্য কৰাম। লগতে প্ৰতিজন শিক্ষকক আদৰ্শপৰায়ণ হোৱাৰ ওপৰত গুৰুত্ব দিম যাতে ছাত্ৰ-ছাত্ৰীদকলে শিক্ষকসকলৰ জীৱন-শৈলীৰ পৰা  মানৱীয় গুণ আহৰণ  কৰিব পাৰে। 

চতুৰ্থতে, ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক প্ৰয়োজনীয় কিছুমান  বাস্তৱ কাৰিকৰী শিক্ষা প্ৰদান কৰিবলৈ ব্যৱস্থা কৰিম। আমি দেখা পাওঁ এম, এচ, চি, পাচ কৰা ছাত্ৰ এজনে নিজৰ চাইকেলৰ চকাটো লগাব নোৱাৰে, নিজৰ ভাত কেইটাও ৰান্ধি খাব নেজানে, ঘৰৰ বৈদ্যুতিক   তাঁৰ এটাৰ লগত বাল্ভ এটা লগাব নোৱাৰে, জাল এখন পাতি পুখুৰীৰ পৰা মাছ মাৰিবও নাজানে অথচ ভাল মাছ খাব জানে, এ পৃষ্ঠামান ডিটিপি কৰিবলৈ হ’লে ডিটিপি অপৰেটৰ ওচৰলৈ দৌৰ মাৰিব লাগে। অথচ তেওঁক উচ্চ শিক্ষাৰ প্ৰমাণপত্ৰ   দিয়া হয়। মোৰ বিদ্যালয়ৰ পৰা যাতে এনে ছাত্ৰ-ছাত্ৰী ওলাব নোৱাৰে তাৰ বাবে  মই সদায় সচেষ্ট থাকিম।

পঞ্চমতে, মই প্ৰতিজন শিক্ষক-কৰ্মচাৰীক সিহঁতৰ দৰ্মহাৰ এটা অংশ সমাজৰ জনহিতাৰ্থে খৰচ  কৰিবলৈ বাধ্য কৰাম । কাৰণ দেখা গৈছে আজিকালি অবিবেচকী  চৰকাৰে শিক্ষক বা অন্যান্য কৰ্মচাৰীসকলক প্ৰয়োজনতকৈ অধিক দৰ্মহা দিয়ে।  ফলত সিহঁতৰ সন্তানসকলে অকাল কুষ্মাণ্ডত পৰিণত হয়। কিছুমানে টকাৰ  ব্যৱহাৰ কৰিবৰ ঠাই নাপাই মদ, ভাং, জুৱা আদিত মত্ত  হয় বা ছোৱালীৰ পিছত ঘূৰি, মোবাইলত গেম খেলি, ফেচ বুক কৰি বা বাইক এখন কিনি  সমাজৰ আৱৰ্জনাত পৰিণত হয়। মই মোৰ ছাত্র -ছাত্ৰীসকলক নিশ্চয় তেনে হ’বলৈ নিদিও।

ষষ্টতে,  ছাত্ৰ-ছাত্ৰীদকলক পাঠ্যপুথিৰ ওপৰত পৰীক্ষা লোৱাৰ আাগতে সিহঁতৰ  চৰিত্ৰ, মানৱীয় গুণ যেনে: পৰোপকাৰিতা, নিয়মানুৱৰ্তিতা, দয়া, সততা, মিতব্যয়ীতা, আদিৰ পৰীক্ষা ল’ম আৰু এই পৰীক্ষাত কৃতকাৰ্যতা লাভ কৰোতাসকলকহে পাঠ্যপুথিৰ ওপৰত  অনুষ্ঠিত  কৰা পৰীক্ষাত বহিবলৈ অনুমতি দিম। 

মুঠতে মই যদি কোনো দিন বিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ হওঁ তেন্তে মই ভাল ছাত্ৰ-ছাত্ৰী সৃষ্টি কৰাৰ সলনি ভাল মানুহ গঢ়াৰ  বাবে  আৰোপুৰুষাৰ্থ কৰিম। মই জানো যে তেনে কৰিলে কিছুমান মানুহৰূপী চয়তানে সিহঁতৰ আত্ম স্বৰ্থত বজ্ৰাঘাত পৰিব বুলি মোৰ বিপক্ষে থিয় দিব আৰু মোৰ বিৰোধিতা কৰিব । কিন্তু মই তালৈ কোনো পৰোৱা নকৰিম। আশা ৰাখিছো অন্ততঃ সৰল অন্তকৰণৰ সৰ্বসাধাৰণ ৰাইজে মোৰ লগত সহযোগ কৰিব। 

…ৰাব্বি মছৰুৰ 

Leave a Reply

Your email address will not be published.