বাতৰি (কবিতা)

হাঁহিৰ খলকনিৰে নায়কজন গুচি গ’ল অহা বাটেৰেই

মঞ্চত কাঠ হৈ পৰি থাকিল কিছু শ্লেষ

কিছু  নির্ভেজাল  আলোৰ দ্যোতি

কিছু প্ৰোত্থিত সময়ৰ বক্ৰোক্তি।

 

নিতাল মাৰি শুই পৰা ৰাতিয়ে মাথো গম পালে

নায়কজন আহিছিল

কাণে কাণে সোঁৱৰাই গ’ল

আমাৰ আত্মাৰে হেনো 

সিহঁতে এক ভোজমেল পাতিব

য’ত নিমন্ত্ৰিত হ’ব নাঁৱৰ গুৰিয়ালবোৰ  ! ০ ০ ০

...ৰাব্বি মছৰুৰ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *