পক্ষী মৰে ৰৈ মানুহ মৰে কৈ — ভাব সম্প্রসাৰণ

পক্ষী মৰে ৰৈ মানুহ মৰে কৈ

— ভাব সম্প্রসাৰণ

‘পক্ষী মৰে ৰৈ মানুহ মৰে কৈ’ — কথাষাৰ অসমীয়া ভাষাত সচৰাচৰ ব্যৱহাৰ হোৱা এটি প্ৰৱচন। আগ-গুৰি নভবাকৈ কাম কৰা বা কথা কোৱাৰ পৰা যে মানুহৰ বিপদ হ’ব পাৰে তাকে বুজাবলৈ উক্ত প্ৰৱচনটো ব্যক্ত কৰা হয়।

পক্ষী অৰ্থাৎ চৰাইৰ মাংস বৰ সোৱাদলগা। সেয়ে মানুহে চৰাই চিকাৰ কৰে। উৰি থকা চৰাই মানুহে চিকাৰ কৰিব নোৱাৰে। কিন্তু গছৰ ডালত বহি থকা চৰাই আমি সহজে চিকাৰ কৰিব পাৰো। অৰ্থাৎ চৰাই এটিয়ে বহি থকা বা জিৰণি লৈ থকা অৱস্থাতহে চিকাৰীৰ কাঁড়ৰ আঘাতত মৰা পৰে। কিন্তু চৰাই যদি নিজৰ শত্ৰুৰ প্ৰতি সচেতন থাকে, তেন্তে কোনো চিকাৰীয়ে সহজে ইয়াক চিকাৰ কৰিব নোৱাৰে। সেইদৰে মানুহে নিজৰ বা আনৰ গোপনীয় বিষয় কথাৰ চলেৰে ব্যক্ত কৰি ভাল পায়। পিছত গোপনীয়তা ভংগ কৰাৰ বাবে তেওঁ বিপদতো পৰে বা শত্ৰুয়ে সহজে অঘটন ঘটায়। বহু সময়ত গোপনীয় কথা ব্যক্ত কৰাৰ বাবে  জীৱনো নাশ হ’ব পাৰে। সেয়ে কোৱা হয় যে চৰাইয়ে যিদৰে গছৰ ডালত ৰৈ থকাৰ  সময়ত বিপদত পৰে, সেইদৰে মানুহে নিজৰ গুপুত কথা ব্যক্ত কৰি বিপদত পৰে।

উৎস গ্রন্থঃ অসমীয়া ভাৱ সম্প্ৰসাৰণ

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *