ইছমাইল হোছেইনৰ কবিতা ‘আনৱিক’:এক বিশ্লেষণ

ইছমাইল হোছেইনৰ কবিতা ‘আনৱিক’:এক বিশ্লেষণ

—ৰাব্বি মছৰুৰ

মানুহৰ হৃদয় আশাৰে ভৰপুৰ। এই আশা জীয়াই থকাৰ আশা, সুখ আৰু শান্তিৰে জীয়াই থকাৰ আশা। কিন্তু আশাৰ লগতে নিৰাশাও আছে। ‘আনৱিক’ শিৰোনামাৰে লিখা কবিতাটি এনেকুৱা আশা আৰু নিৰাশা, পোহৰ আৰু এন্ধাৰ, সুখৰ সপোন আৰু দুখৰ দাউ দাউ চিতা – আদি  পৰস্পৰ বিৰোধী ভাৱধাৰাৰ কবিতা। কবিতাটিত কবিয়ে এফালে আগত দিনৰ ৰঙীন  সুখৰ   সপোন  দেখিছে; আনফালে সেই সপোনবোৰ বাস্তৱৰ কঠিন শিলাত থেকেচা খাই উফৰি পৰিছে। কবিতাটি বোমা বিস্ফোৰণত নিহতসকলৰ স্মৃতিত লিখা হৈছে।

ভাৰতেই  নহয় অকল, সমগ্ৰ বিশ্ব জুৰি আনৱিক ধবংস লীলাৰ আখৰা চলে ঘাটে-পথে। আমি সকলোৱেই অসমীয়া, সকলোৱেই ভাৰতীয় । অথচ আমিয়েই আমাক হত্যা কৰি আছো ক্ষুদ্ৰ স্বাৰ্থৰ বশৱৰ্তী হৈ।  মানৱতাৰে ভৰা কবিৰ হৃদয়ে ইয়াক কোনোপধ্যেই গ্ৰহণ কৰিব পৰা নাই। সেয়ে শোক কৰি কবিয়ে কৈছে:

“কুটুমৰ তেজৰ শলিতাৰে বন্তি জ্বলাই 

কোনে বাৰু পোহৰায় আপোন  ঘৰ;

ই যে কি নিৰ্মম সংবাদ!

মৃত্যুৰ মাতাল স্পৰ্শই ছিঙি  নিয়ে হৃদয়ৰ এফাল।”

কবিয়ে দেখা পাইছিল আনন্দ আৰু সৌন্দৰ্যৰ সুভাষেৰে মুখৰিত সেউজ উপত্যকা, আবাদী ফচল আৰু অবিৰতভাৱে বৈ যোৱা আশাৰ নদী। আনকি প্ৰিয়াৰ ওঁঠত এৰি আহিছিল ‘সপোন সাঁচতীয়া চুমা।” অৰ্থাৎ ভৱিষ্যতৰ  ৰঙীন  সপোন, বিচিত্ৰ সুখ-স্বাচ্ছন্দ কবিয়ে সকলোতে আশা কৰিছিল। সেয়ে কবিয়ে গাইছে:

“ইয়াত ক্ষন্তেক আগতে আছিল সেউজ উপত্যকা;

প্ৰাণৰ নন্দন বনত ফুলি আছিল আবাদী ফচল,

আশাৰ অবাৰিত সীমনালৈ’ বৈ  যোৱা এখনি নদী।”

…………………

দোকমোকালিতে মানুহবোৰে প্ৰিয়াৰ ওঁঠত এৰি আহিছিল

সুবৰ্ণ ভৱিষ্যতৰ একাজলি সপোন-সাঁচতীয়া চুমা;

পাট গাভৰুৱে গ্ৰীষ্মৰ পুৱাটি প্ৰেমিকলৈ উৎসৰ্গ কৰি!

ৰিহাৰ আঁচলত সযতনে সাঁচিছিল প্ৰিয়জনৰ ঠিকনা !”

কিন্তু কবি ইছমাইল হোছেইনে  অলপ পিছতে সেইখিনি দেখিবলৈ নাপালে। নদীৰ পৰিৱৰ্তে দেখিবলৈ পালে তেজৰ হেঙুলসনা আকাশ, আবাদী ফচলত পালে বিষ্ফোৰিত  দেহৰ টুকুৰা। সেয়ে কবিয়ে বিষাদত চিত্ৰিত কৰিছে:

“ইয়াত এতিয়া নদী নাই, আছে তেজৰ হেঙুল সনা আকাশ,

ফচলৰ থোকত নাচি আছে বিস্ফোৰিত দেহৰ টুকুৰা;

তেজে তুমৰলি বন্য মাদকতাৰ নঙঠা পথাৰ।”

ইয়াত হয় অপ্ৰত্যাশিত হত্যা। কোন কেতিয়া অকাল মৃত্যুত শৰণ লয় সম্ভৱতঃ যম দেৱতায়ো নাজানে! দৰিদ্ৰতাই কৰ্ষণ কৰা  দেউতাকে সন্ধিয়া ৰুটি লৈ আহিব বুলি বাট চাই থকা বুভুক্ষ শিশুটি সন্ধিয়া পোৱাৰ আগতেই খবৰ পায় দেউতা বোমা বিষ্ফোৰণত প্ৰাণ হেৰুৱা বুলি। কবিয়ে তাকে কৈছে:

”আবেলি পৰত দেউতাকে আহিব বুলি

ৰুটিৰ বাবে ৰৈ আছে বুভুক্ষ শিশুটি

তাৰ ভৰিৰ তলত এতিয়া বিষ্ফোৰিত মাটি।”

কবিতাটি কবি ইছমাইল হোছেইনৰ গতানুগতিক গদ্যত ৰচিত। ইয়াত কল্পচিত্ৰ আছে কিন্তু কল্পচিত্রবোৰ কাব্যধৰ্মী হোৱাতকৈ বাস্তৱধৰ্মীহে হৈছে। কল্পচিত্ৰৰ প্ৰয়োগে প্ৰমাণ কৰে কবি ইছমাইল সমাজ সচেতন আৰু বাস্তৱমুখী ৰমন্যাস বিমুখ কবি যদিও কেতিয়াবা তেওঁৰ কল্পচিত্ৰই ৰোমান্টিক পৃথিৱীৰ পৰিসীমা চুইছে।০ ০ ০

(ৰচনাটি লিখকৰ  ‘ইছমাইল হোছেইনৰ কবিতাঃ এক বিশ্লেষণাত্মক অধ্যায়ন’ গ্রন্থৰ পৰা তুলি দিয়া  হৈছে।)

ৰাব্বি মছৰুৰ   ৰচিত  কেইখনমান  গ্রন্থ:

Related Search:

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.