চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ উপন্যাস, ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ – এক সমালোচনাত্মক আলোচনা

(চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ উপন্যাস ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ – এক সমালোচনাত্মক আলোচনা): বিংশ শতাব্দীৰ অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ ইতিহাসত চৈয়দ আব্দুল মালিক এজন বিশিষ্ট ঔপন্যাসিকৰ আসন পোৱাৰ যোগ্য। এইজন ঔপন্যাসিকে ভালেমান উপন্যাস ৰচনা কৰি অসমীয়া উপন্যাস সাহিত্যৰ ভঁৰাল চিৰদিনৰ বাবে চহকী কৰি থৈ গৈছে। তেওঁৰ সকলোবোৰ উপন্যাস কালজয়ী নহ’লেও তেওঁৰ প্ৰতিটো উপন্যাসেই  প্ৰচুৰ জনপ্ৰিয়তা অৰ্জ্জ্বন কৰিছিল। ইয়াৰ কাৰণ হয়তো এইটোৱেই যে এইজন ঔপন্যাসিকে কাহিনী নিৰ্বাচনত আন আন ঔপন্যাসিকৰ তুলনাত সৰ্বাধিক বাস্তৱতাৰ ওচৰ চাপি অতি সহজ আৰু সৰল আঙ্গিকত ৰসাল ৰূপত কাহিনী পৰিৱেশন কৰিব পাৰিছিল। তেওঁৰ ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ শিৰোনামৰ উপন্যাসটি এটি সৰু উপন্যাস। উপন্যাসিকে ইয়াক ‘দীঘল গল্প’ বুলি ক’লেও আপত্তিৰ কাৰণ নাই বুলি কৈছে। তেওঁ পাতনিত লিখিছে,

“বহুতে এই কাহিনীটোক অবিশ্বাস্য বুলি ভাবিব পাৰে; কিয়নো   এটা সত্য ঘটনাৰ অৱলম্বনত গল্পটো ৰচনা কৰা হৈছে। বৰ্তমান আমাৰ জীৱনৰ বহুত সচাঁ ঘটনাও আমি বিশ্বাস কৰিবলৈ ভয় কৰোঁ। আমি সভ্য মানুহ। ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ক উপন্যাস নুবুলি এটা দীঘল গল্প বুলিলেও আপত্তিৰ কোনো কাৰণ নাই।”

দৰিদ্ৰতা আৰু বেশ্যালি (ব্যাভিচাৰী) হৈছে উপন্যাসখনৰ প্ৰধান আলোচ্য বিষয়। দৰিদ্ৰতাই  কিদৰে মানুহক ব্যাভিচাৰীৰ দৰে ঘিণ লগা অভিশাপকো মূৰ পাতি লোৱাত বাধ্য কৰায় আৰু এই অভিশাপৰ কুফলসমূহে কেনেদৰে পৰিয়াল আৰু সমাজত অশান্তিৰ সৃষ্টি কৰে ঔপন্যাসিকে উপন্যাসখনৰ জৰিয়তে তাকেই দেখুৱাব বিচাৰিছে। চৰিত্ৰাঙ্কন, পৰিৱেশ সৃষ্টি, বিন্যাস আৰু ভাষাৰ পিনৰ পৰা উপন্যাসখন সৰু হলেও এটি উপভোগ্য উপন্যাস। উপন্যাসখনত সমাজৰ নিৰ্মম সত্য প্ৰতিফলিত হৈছে।

উপন্যাসখনৰ প্ৰধান চৰিত্ৰ (নায়ক) জনৰ নাম হৈছে ‘চালেহ’। সিহঁত দুইজন ভাই-ককাই। ডাঙৰ জনৰ নাম ‘জেহিৰ’। জেহিৰ ‘কনমাই’ নামৰ গুণী নাৰী এগৰাকীক স্ত্ৰী হিচাপে লাভ কৰিছে। জেহিৰ প্ৰাথমিক বিদ্যালয় এখনৰ শিক্ষক। সৰু ভাইটি চালেহ সপ্তম শ্ৰেণীলৈকে পঢ়িছিল; কিন্তু আৰ্থিক অনাটনৰ বাবে অধিক লিখা-পঢ়া কৰাৰ ইচ্ছা থকা সত্বেও পঢ়িব নোৱাৰি ৰহমান নামৰ হাকিমৰ ঘৰত ৰান্ধনী ল’ৰা হিচাপে কামত ধৰে। কিন্তু বেছি বছৰ এই কামত তেওঁ ধৰি থাকিব নোৱাৰিলে। এবাৰ  হাকিমজন বদলি হৈ বেলেগ ঠাইলৈ যোৱাত চালেহ কাম এৰি ঘৰলৈ ওভতি আহি নিবনুৱা হৈ বহি থাকে। ককাই জেহিৰে দৰমহাৰ টকাৰে ঘৰ-সংসাৰ পৰিচালনা কৰি আছে। চালেহে নানা ঠাইত নতুন কাম বিচাৰিও নাপালে। ইতিমধ্যে বিয়াৰ বয়সো হৈছে। তেওঁ বদিৰ ঠিকাদাৰ নামৰ এজন ব্যক্তিৰ ‘আইচা’ নামৰ কন্যা এজনীক ভাল পোৱা আৰম্ভ কৰে। কিন্তু আইচাৰ কোনো সঁহাৰি পোৱা নাই। তথাপি চালেহে ভাবিছে যদি তেওঁ বিবাহ কৰে, তেন্তে আইচাক কৰিব। আইচাৰ দেউতালৈ ককায়েক জেহিৰে ঘটক পঠালে যদিও বদিৰে চালেহেলৈ নিজৰ কন্যাক বিয়া দিবলৈ মান্তি নহ’ল। তেতিয়া কাদিৰ নামৰ ঘটক এজনে চালেহৰ বাবে ৰহিম মণ্ডলৰ জীয়েক ‘চাৰা’ক খুজি আহিল। মণ্ডলেও চালেহলৈ নিজ কন্যা চাৰাক দিবলৈ মান্তি নহ’ল। ইপিনে চালেহে এটি সৰু-সুৰা চাকৰি বিচাৰিব ধৰিলে। এবাৰ চহৰলৈ গ’ল। তাত ‘ভোলা’ নামৰ আন এজন নিবনুৱাৰ লগত চিনাকী হৈ বন্ধুত্ব হ’ল। ভোলাৰ পৰা জানিব পাৰিলে যে সেই চহৰৰ ‘উজাগৰ সিং’ নামৰ ব্যাৱসায়ী এজনৰ তাত কিবা চাকৰি মিলিব পাৰে। সেয়ে এদিনাখন টকা দহটা লৈ উজাগৰ সিংৰ তালৈ গ’ল। কিন্তু উজাগৰ শিঙে তেওঁক অহা মাহত খবৰ কৰিবলৈ আদেশ দি নিৰাশ কৰি পঠিয়ালে। দিনটো অতিপাত গৰম আছিল। তাৰোপৰি নেখাই যোৱা বাবে চালেহ অতিকৈ দুৰ্বল অনুভৱ কৰিলে। পিয়াহত অণ্ঠ-কণ্ঠ শুকাই গ’ল। তেতিয়া চালেহে আহোতে বাটৰ কাষৰ এটি ঘৰৰ পদুলিলৈ গৈ এগিলাচ পানী পোৱাৰ আশাত মাত লগালে। মাত শুনি এজনী বুঢ়ী মানুহ দুৱাৰ খুলি ওলাই আহি তেওঁক আথে-বেথে ঘৰৰ ভিতৰলৈ মাতিলে। সি ঘৰৰ ভিতৰত গৈ দেখে যে এজনী গাভৰু ছোৱালী (নাম ‘চম্পা’) অশ্লীলভাৱে শৰীৰ বাহিৰ কৰি শুই আছে। চালেহক পানী এগিলাচ দি বুঢ়ী গুচি গ’ল। সেই ছোৱালীজনীয়ে চালেহক আপোনভাৱ দেখুৱাই তেতিয়া তাৰ পৰা ওলাই  অহাত বাধা দিলে। ৰাতি হ’ল। ৰাতিত আন কেইজনমান অতিথি আহিল। সিহঁতে জুৱা খেল আৰম্ভ কৰিলে। ছোৱালীজনীয়ে চালেহকো জুৱা খেলত লগাই দিলে। ছোৱালীজনীৰ উচ্ছ3াস উচ্ছাসত চালেহে ভাল খেলিলে আৰু আঠ টকামান লাভ কৰিলে। ছোৱালীজনীৰ নাম চম্পা। ৰাতি বহুত হোৱাত আন আন অতিথিক বিদায় দি চম্পাই চালেহক নিজৰ বিচনাত শুই থাকিবলৈ দি তেওঁৰ লগত যৌন শৃঙ্গাৰ কৰা আৰম্ভ কৰি দিলে। চালেহ চম্পাৰ অভিনয়ত ভোল গৈ ব্যাভিচাৰ কৰিলে। পুৱতি নিশা চালেহৰ পৰা সকলো টকা ৰাখি মাত্ৰ ছয় আনা পইচা চালেহলৈ ঘূৰাই  দি তেওঁক তাৰ পৰা পঠিয়াই দিলে।

একাপ চাহ খোৱাৰ আশা কৰি চালেহে  নগৰলৈ  গ’ল। গৈ আগৰ বন্ধু ভোলাক লগ পালে। ভোলাই চালেহক হোটেলখনলৈ নি পাৰে মানে চাহ খুৱাই বিদায় দিলে। চালেহ ঘৰলৈ গ’ল। ৰহিম মণ্ডলৰ জীয়েক চাৰাৰ লগত বিয়াৰ বন্ধোৱস্ত হ’ল। মণ্ডল এবাৰ চালেহহঁতৰ ঘৰলৈ আহিল। ইতিমধ্যে এমাহ পাৰ হ’ল। উজাগৰ শিঙে কোৱামতে তালৈ দ্বিতীয়বাৰৰ বাবে খবৰ কৰিবলৈ গ’ল। এইবাৰ লগত ললে বিশ টকা। লাগিলে ঘোচকে দিব, তথাপি চাকৰিটো লব। এইবাৰ উজাগৰ শিঙে ক’লে যে মানুহ লোৱা নহয়। চালেহ নিৰাশ হৈ ওভতা পথ ললে। আহি আহি চম্পাহঁতৰ ঘৰৰ ওচৰ পালে। সি চম্পাহতৰ ঘৰলৈ নাযাবলৈ থিৰাং কৰিছিল যদিও চম্পাহঁতৰ ঘৰৰ ওচৰ পোৱাৰ লগে লগে স্বতঃস্ফূর্তভাৱেই তেওঁৰ ভৰি চম্পাহতৰ পদুলিলৈ গ’ল যেন অনুভৱ কৰিলে। তেওঁ তেতিয়া পোনে পোনে চম্পাৰ ঘৰলৈ প্ৰৱেশ কৰিলে। চম্পাৰ লগত ৰাতিটো কটালে। এইবাৰ চালেহে চম্পাক দহ টকা দি আহিল। ৰাতি পুৱালত তেওঁ চম্পাৰ পৰা বিদায় ললে। কিন্তু কিছুদিন পিছত চালেহে লক্ষ্য কৰিলে যে তেওঁৰ শৰীৰটো দূৰ্বল হৈ আছে। ডাক্তৰক দেখুৱালে। ডাক্তৰে গৰ্ম্মী ৰোগ হোৱা বুলি প্ৰেচকিপচন লিখি দি সোনকালে চিকিৎসা লোৱাৰ পৰামৰ্শ দিলে। প্ৰায় তিনিশ-চাৰিশ মান টকা খৰচ কৰি ঔষধ ল’ব লাগিব। চালেহে ৰোগ আৰু টকাৰ চিন্তাত বিমৰ্ষ হৈ পৰিল। সকলোৱে তেওঁৰ বিমৰ্ষভাৱ লক্ষ্য কৰিলে যদিও চাকৰি বা কোনো কাম নোপোৱা বাবে হতাশাত পৰি ক্ষীণোৱা বুলি সকলোৱে ধৰি ললে। ইতিমধ্যে চালেহৰ বিয়াৰ দিন ওচৰ চাপি আহিল। চালেহ মহা চিন্তাত পৰিল। ডাক্তৰে কোৱা মতে গৰ্ম্মী ৰোগটো সোঁচৰা ৰোগ। গতিকে বিয়া কৰালে যে তাইৰ স্ত্ৰীৰ গালৈয়ো ৰোগ সংক্ৰামিত হ’ব সেই ভয়ত তেওঁ বিয়া বন্ধ ৰখাৰ বাবে বা পিচুৱাই ৰাখিবৰ বাবে চেষ্টা কৰিলে যদিও  ককাইদেউ জেহিৰে নামানিলে। যেনে-তেনে নিৰ্দ্দিষ্ট তাৰিখত বিয়া পাতি দিলে। চলেহৰ পত্নী চাৰা ৰূপে-গুণে অতুলনীয়। কিন্তু চালেহ তাইৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ ললে। চাৰাই ভাৱিলে হয়তো কোনো কাম-কাজ গোটাব নোৱাৰি তাইৰ স্বামী মন মাৰি তাইৰ পৰা আঁতৰি থাকে। সময়ত সকলো ঠিক হৈ  যাব। কিন্তু দিন বাগৰি যোৱাৰ লগে লগে চালেহৰ অৱস্থা অধিক বেয়াৰ পিনে ঢাল খাব ধৰিলে। এদিন চালেহে মানুহৰ মুখত শুনিলে এজন মানুহে হেনো মাত্ৰ পোন্ধৰ টকাৰ বাবে নিজৰ ববন্ধুকে হত্যা কৰিলে। কথাটো শুনি চালেহৰ যেন উৎসাহ বাঢ়ি গ’ল। তেওঁ সিদ্ধান্ত ললে তেঁৱো মানুহ মাৰিব চাৰিশ বা পাঁচশ টকাৰ কাৰণে যাতে তেওঁ চিকিৎসা ল’ব পাৰে। কিন্তু তেনে মানুহ বিচাৰি নোপোৱাত তেওঁৰ চম্পালৈ মনত পৰিল। তেওঁ জানে যে তেওঁৰ ৰোগটো চম্পাৰ পৰাই সংক্ৰমিত হৈছে। গতিকে তাইকেই হত্যা কৰি প্ৰতিশোধ লোৱাৰ লগতে তাই ব্যাভিচাৰ কৰি গোটোৱা সকলো টকা লৈ আহিব। ভৱামতে এদিন ৰাতি হাতত ধাৰাল ছুৰী এখন লৈ হাতত সাৰে ভৰিত সাৰে মাজ ৰাতি চম্পাৰ ঘৰৰ দুৱাৰ মুখ পালে। তেওঁ বেৰৰ ফাঁকেৰে দেখিলে যে চম্পাৰ ঘৰত কেৰাচিনৰ চাকি জ্বলি আছে। চম্পা শুই আছে আৰু ওচৰতে আন¸ এজনী ছোৱালী বহি কথা পাতি আছে। সিহঁতৰ কথা-বতৰাৰ পৰা চালেহে বুজিব পাৰিলে যে চম্পায়ো একে ৰোগত ভূগি আছে। তাইৰ অসুখ ভয়ঙ্কৰ ৰূপ পাইছে। হাতত টকা-পইচা নাই। গতিকে তাই মৃত্যু কামনা কৰি আছে। চালেহে তেতিয়া হত্যাৰ পৰিকল্পনা ত্যাগ কৰি তাইৰ প্ৰতি দয়া ভাৱত লগত লৈ যোৱা টকা কেইটামান দুৱাৰ মুখত থৈ কোনেও নেদেখাকৈ ওভতি আহিল। ইয়াৰ কিছুদিন পিছত তেওঁ স্ত্ৰীৰ ডিঙিৰ ‘নেকলেচ’ অলংকাৰটো টেবিলৰ ওপৰৰ পৰা চুৰ কৰি ৰাতি ঘৰৰ পৰা ওলাই গ’ল। উদ্দেশ্য বিক্ৰী কৰি চিকিৎসা লব। ৰাতিপুৱা গৈ বজাৰ পালে। সৌভাগ্যক্ৰমে ভোলাৰ লগত দেখা হয় আৰু তেওঁক সকলো কথা ভাঙি পাতি কোৱাত ভোলাই তেওঁক হাৰটো বিক্ৰী কৰিব নিদি ঘৰলৈ ওভতি গৈ ঘৈনীয়েকক অসুখৰ কথা ভাঙি পাতি কোৱাৰ বাবে পৰামৰ্শ দিলে। ভোলাৰ পৰামৰ্শ মতে চালেহে ঘৈনীয়েকক সকলো কথা ভাঙি-পাতি কোৱাত ঘৈনীয়েকে বেজাৰ পালেও চিকিৎসাৰ কাৰণে বিয়াৰ সময়ত বাপেকৰ ঘৰৰ পৰা উছৰ্গা হিচাপে লগত দিয়া পাঁচশ টকা উলিয়াই দিয়াৰ লগতে প্ৰয়োজন হ’লে গাৰ সকলো অলংকাৰ তেওঁৰ বাবে দিবলৈ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিলে। চালেহে তাইৰ আচৰণত বিষ্ময় মানিলে। আশাৰ সঞ্চাৰ হ’ল। চাৰাই লগতে চম্পাকো চিকিৎসাৰ বাবদ টকা দিয়াৰো আশ্বাস দিলে। সিদিনা ৰাতি চালেহৰ ককাইৰ পত্নী কনমাইৰ সন্তান এটি উপজিল। সিহঁতৰ মনত আনন্দৰ জোঁৱাৰ উঠিল। চাৰাই সন্তান এটিৰ প্ৰয়োজন অনুভৱ কৰিলে।

এনেদৰে ঔপন্যাসিক চৈয়দ আব্দুল মালিকে আজিৰ সমাজৰ বাস্তৱ ঘটনা এটিৰ চিত্ৰ অংকন কৰি বেশ্যাগমনৰ মাৰাত্মক কুফল দেখুৱাই সমাজৰ প্ৰতি লিখক হিচাপে নিজৰ দায়বদ্ধতা প্ৰকাশ কৰিছে।

উপন্যাসখনৰ নাৰী চৰিত্ৰসমূহৰ ভিতৰত চাৰা এটি আদৰ্শ নাৰী চৰিত্ৰ। তাই ৰূপৱতী হোৱাৰ লগতে গুণবতী আৰু স্বামী ভক্তিপৰায়না। তাই স্বামীৰ সম্ভোগ সোহাগৰ  পৰা বঞ্চিত থাকিও স্বামীৰ প্ৰতি অগাধ ভক্তি দেখুৱাৰ লগতে স্বামীৰ চিকিৎসাৰ বাবদ মা-দেউতাৰ ঘৰৰ পৰা অনা আটাইখিনি টকা উলিয়াই দিয়াৰ লগতে শৰীৰৰ সকলো অলংকাৰ দিবলৈয়ো কুণ্ঠিত হোৱা নাই। তাই মানৱতাবাদীও। চালেহক চিকিৎসাৰ বাবে টকা দিয়াৰ উপৰিও চম্পাৰ চিকিৎসাৰ বাবে পার্যমানে  সহায় কৰাৰ বাবে স্বামী চালেহক অনুৰোধ কৰিছে। ভোলাৰ চাকৰিৰ বাবেও টকা দিয়াৰ সন্মতি জনাইছে। এনেদৰে চাৰা নাৰী হিচাপে নিজকে দেৱীৰ আসনত প্রতিষ্ঠিত হৈছে। 

চালেহক নষ্ট বা পথভ্ৰষ্ট পুৰুষ হিচাপে অংকিত কৰিবলৈ ঔপন্যাসিকে তেওঁক পৰিস্থিতিৰ দাসত পৰিণত কৰিছে। এনেদৰে চম্পাকো লিখকে দোষাৰোপ কৰা নাই। তাই দৰিদ্ৰতাৰ অভিশাপত পৰি বেশ্যাবৃত্তিত ধৰিছে। লিখকে তাইকো ক্ষমাৰ দৃষ্টিৰে চাইছে। ভোলা আৰু চালেহৰ মাজত বিশেষ পাৰ্থক্য নাই যদিও চালেহতকৈ ভোলা চাৰিত্ৰিক আৰু মানৱতাৰ দিশত ওপৰত স্থান পাইছে। ঔপন্যাসিকে প্ৰধান চৰিত্ৰ চাৰিটাক যথাযথভাৱে অংকন কৰাত পাৰদৰ্শীতা দেখুৱাইছে।

উপন্যাসখনত কৰুণ ৰসেই প্ৰধান্য পাইছে যদিও লিখকে মাজে মাজে হাস্যৰসৰ সমাহাৰ ঘটাইছে। হাস্যৰস কোনো চৰিত্ৰৰ মাজেদি প্ৰকাশ নকৰি ঔপন্যাসিকে পৰিস্থিতি বা পৰিৱেশ বৰ্ণনাৰ দ্বাৰা ফুটাই তুলিছে। উদাহৰণ – 

“পুণ্যেশ্বৰৰ দোকান স্থানীয় এদল ডেকাৰ দুপৰীয়া গধূলিৰ ক্লাবঘৰ। এখন পুৰণি ক্ষয় যোৱা কেৰমবোর্ড আছে। তাৰ নীলা ষ্টাইকটো সেই অঞ্চলত বিখ্যাত। অৱশ্যে ঘঁহনি খাই খাই সি বৰ নিমজ হৈ পৰিছে যদিও খহটা বোৰ্ডখনৰ লগত তাৰ অসহযোগ নোহোৱা নহয়। ষ্ট্ৰাইকটোক সকলোৱে ষ্ট্ৰাইকা বোলে। তদুপৰি তাচো আছে দুযোৰ কেইটামান পাত নোহোৱাৰ বাবে অইন এযোৰৰ পাতত চিয়াহীৰে লিখি দিয়া হৈছে। খেলুৱৈহঁতৰ ভুল হ’বৰ ভয় নাই।”

পৰিৱেশ সৃষ্টিত লিখক সচেতন নহয়। কাহিনী আৰু চৰিত্ৰসমূহৰ লগত সঙ্গত ৰাখি পৰিৱেশৰ চিত্ৰ অঁকাত ঔপন্যাসিক অসফল হৈছে। কাহিনী বিন্যাস কৰোতেও লিখক অমনোযোগীতাৰ পৰিচয় দিছে। কাহিনীখিনি পৰিকল্পিত ৰূপত সজালে উপন্যাসখনৰ আকৰ্ষণ নাটকীয় ৰূপত বৃদ্ধি পালেহেঁতেন। 

উপন্যাসখনৰ ভাষা আৰু শব্দ চয়ন অতি সহজ আৰু পোনপটীয়া। ঔপন্যাসিকে শব্দ নিৰ্বাচনত কৃত্ৰিম পণ্ডিতালি দেখুৱা নাই। তেওঁৰ ভাষাত কাব্যিক আৱেশ নাই। বাক্যেবাৰ চুটি চুটি আৰু পোনপটীয়া। তেওঁৰ ভাষাত ঘৰুৱা শব্দ চয়ন আৰু গাম্ভীর্য নাই। অৱশ্যে ক’ব পাৰি ভাষাৰ সৰলতাৰ বাবেই  কিজানি মালিকৰ উপন্যাস সৰ্বসাধাৰণৰ অতি ওচৰৰ।

লিখকে উপন্যাসখনত পোনপটীয়াকৈ কোনো উদ্ধৃতিৰ যোগ্য জীৱন দৰ্শন বা জীৱনৰ প্ৰতি মন্তব্য দিয়া নাই যদিও লিখকে উপন্যাসখনৰ কাহিনী ভাগৰ দ্বাৰা দেখুৱাব বিচাৰিছে যে মানৱ চৰিত্ৰ স্খলনৰ বাবে সমাজ ব্যৱস্থাৰ লগতে দৰিদ্ৰতাও  দায়ী। সামৰণিত ক’ব পাৰি  মালিকৰ ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ শিৰোনামৰ উপন্যাসটি আকাৰত সৰু হলেও বৰ্তমান সমাজৰ এটি ভয়াবহ দুৰ্বল দিশৰ সফল প্ৰতিফলন। ০ ০ ০

( ‘চৈয়দ আব্দুল মালিকৰ উপন্যাস ‘জীয়া জুৰিৰ ঘাট’ – এক সমালোচনাত্মক আলোচনা’ ৰচনাটি ৰাব্বি মচৰুৰ  ৰচিত ‘অসমীয়া উপন্যাস সমালোচনা‘ গ্রন্থৰ পৰা তুলি অনা হৈছে)

ৰাব্বি মছৰুৰ  ৰচিত  কেইখনমান  গ্রন্থ:

সদৃশ ৰচনা:

Leave a Reply

Your email address will not be published.