তোমাকে বলছি 

তোমাকে বলছি 

ৰাবিব মছৰুৰ

 

 

গ্র’হিলচ্ পাব্লিশ্বিং

কমলপুৰ, বৰপেটা  (অসম)

Tomake Balchi (A Collection of Bangla Poems) by Rabbi Masrur, Published by Growhills Publishing.

 

Internet Editon:

Website: www.growhillsnet.com

Email: growhills@growhillsnet.com

  Price: Rs. ………….. 

 

D. T. P. By  Rabbi Masrur

Printed at :

সূচীপত্র 

তোমাকে খুটে নিবো 

এসো, এখানেই আছি

তুমি যদি জানতে 

ভালোবাসি

হাৰিয়ে যাবো

তোমাৰ ৰোমকুপেৰ তলসাগৰে 

ভালোবাসা

আমাৰ আকাশ

আজ সন্ধায়

কবি আৰ কবিতা

এমন কৰে স্বপ্ন দেখা

দেয়াল নাই

আধাৰ ভেঙে

আমাৰ ভিতৰ তুমি

বৃষ্টি কি আসেব

পাথৰ

ভালোছিলাম

ভালোবাসাৰ গান

সবুজ ঘাঁস

তুমি

এমন কিছু কি আছে

মা আমি যাই

তুলে নিয়ে গেল

ঐ যে দেখা যায়

হেঁটে চলা

কান্না

একা

আজো ভেঁসে আসে

বিৰুদ্ধ কবিতা

আড়াল নেই

ভুত

তুমি আমাৰ পৃথিবী

আকাশেৰ আঙিনায়

দুটি অনুেচ্ছদ

তুমি হাঁসলেনা

কোথায়

ৰাত যে এতো সুন্দৰ

আকাশ আমায় ছেড়ে গেছে

বিজ্ঞানেৰ বেলা

বাঁশী

তুমি আমাকে বললে

তুমি শুনে নিও

কাছে এসো

তুমি থাকো

আমি যাইনি কোনোদিন

সেদিন নদীৰ সাথে

আমি জয়ী হতে চেয়েছিলাম

তোমাৰ বাগিছায়

আমি তোমাৰ

শিখেছি

ৰাক্ষস

তোমাকে বলছি

আকাশ তোমাকে বলছি

এসো আমৰা মানুষ হই

আজ তোমাৰ সাথে

ভালোবাসা

দুষ্ট হাত

তুমি বলছিলে

বুকেৰ আগুন

আমাৰ শূন্যতা

অভিমান

আমি ভালোবাসি

শিল্প

ভুলে গেছি

তুমি কি জানবেনা

তুমি ভালোবাসো আৰ নাই বাসো

তোমাৰ বুকে একটি আকাশ

বাধা কেন

অন্ধ দুচোখ

তুমি স্বাধীন হবে

তোমাৰ পিছনে

……………………………………………

তোমাকে বলছি  (মূল পাঠ )

 

 তোমাকে খুটে নিবো

হাতেৰ উষ্ণ স্পৰ্শে কেঁপে উঠা তোমাৰ শৈশব

আমাৰ বুকেৰ নিৰ্জন কোঠায় বেচে থাক

তোমাৰ সবটুকু অস্তিত্ব আমাৰ বুকেৰ মহানগৰে   

বাস কৰুক ।

আমি একা জ্বলছি

আকাশেৰ তাৰাৰ মতো।

হাজাৰ নদী যেখানে পথ হাৰায়

আমি সেখান থেকেই তোমাকে খুটে নিবো

আমি উন্মুক্ত ৰেখেছি দুহাত

আমাৰ চোখ, আমাৰ হাত, আমাৰ আঙুল 

তোমাৰ সবটুকু চায়।

হৃদয় জুড়ে  আমি বহন কৰেছি 

ভালোবাসাৰ নীলাকাশ

আমি চাই তোমাৰ

সবটুকু বৰ্তমান, সবটুকু ভবিষ্যত

আমি তোমাকে খুটে নিবো যেখানেই পাই। ০ ০ ০

 তোমাকে বলছি 

এসো, এখানেই আছি

এসো, এখানেই আছি

আমাৰ যা আছে নিয়ে নেও

সূর্যেৰ  মতো আমি সবটুকু ঢেলে দিতে চাই

শুধু তোমাকে।

সুধু তোমাৰ অভিমানটুকু ফেলে এসো

নদীৰ তীড়ে

ঐ পাহাড়েৰ পাদদেশে

আমি তোমাকে চাই সম্পূৰ্ণ নিজেৰ  কৰে । 

তোমাৰ ঐ ভিজে চুল

আমাৰ বুকেৰ আঙিনায় শুকিয়ে নিয়ো।

আমাৰ ভালোবাসাৰ উত্তাপে। ০ ০ ০

 

তুমি যদি জানতে 

তোমাৰ কামৰাঙ্গা গায়েৰ

ৰক্তৰাঙা  হাঁসিটুকু

তোমাৰ গায়েৰ হাচনাহানাৰ গল্পটুকু

তোমাৰ চুলেৰ মেঘালী মেঘালী গন্ধটুকু

আমাৰ বড় ভালো লাগে

তাইতো আমি বাতাশ হয়ে বয়ে যাই

তোমাৰ পাশে

বৃষ্টি হয়ে ঝৰতে চাই তোমাৰ ওপৰ।

ভালোলাগা যে কেমন জিনিস 

তুমি যদি জানতে।

এত দিনে আগুন হৈয়ে জ্বলতে। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

ভালোবাসি

আমি তোমাকে ভালোবাসি 

যেমন ভালোবাসে ৰাতেৰ তাৰা ঐ গগনকে।

আমি তোমাকে ভালোবাসি

যেমন ভালোবাসে ঝৰ্ণা গুলি ঐ নদীকে।

আমি তোমাকে ভালোবাসি যেমন ভালোবাসে

মুক্ত বাতাশ কালো মেঘে।

আমি তোমাকে ভালোবাসি 

যেমন ভালোবাসে নীল পাখি

ফুলেৰ হাঁসি পুকুৰ পাৰে ।

তোমায় ভালোবাসি বলে

আমায় দুখু দিলে

নীৰ জড়ালে। ০ ০ ০

 

হাৰিয়ে যাবো

তোমাৰ স্পৰ্শ পেলে

বৰ্ষা নামে আমাৰ বুকে

তাইতো আমি বয়ে যাই ঝৰ্ণা হয়ে

ডুবে মৰি আখিৰ নীড়ে।

নীল সমুদ্ৰে আমাৰ দেখা

হাৰিয়ে গেলাম গগণ মাজে

ভেঁসে উঠি বালিচড়ে।

এসো আমাৰা হেৰিয়ে যাই

আমাৰ মাজে তোমাৰ মাজে

এই বৈশাখে

নতুন  কৰে, নতুন সাজে।

ডুবে মৰি এক সাথে দুই জনে

এই সমুদ্ৰে। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

তোমাৰ ৰোমকূপেৰ তলসাগৰে 

তোমাৰ ৰোমকূপেৰ তলসাগেৰ

আমাৰ তৃষ্ণাৰ্ত আঙুল

অবগাহন আমাৰ দুৰন্ত আশা

তোমাৰ সবটুকু স্বাদ 

আমাৰ নাঙঠ শিলে

চুষে নিলে

দিনেৰ পৰ ৰাত্ৰি শেষে।

তাইতো আজ প্ৰজাপতি

গান গেয়ে উড়ে 

হৃদয়ানন্দে। ০ ০ ০

 

ভালোবাসা

তোমাৰ আমাৰ ভালোবাসা

থাকেব চিৰদিন

তাৰাৰ মতো জ্বলে থাকেব

হবেনাতো লীন।

তোমায় ছাড়া একা আমি 

প্ৰেম আমাৰ দীন।

 

নীলাকাশে মেঘেৰ সাথে

খেলা কৰে চাঁদ

মিলন হবে দুটি আশা

ভেঙে ফেলো বাঁধ।

বনেৰ মাজে এই  আঁধাৰে 

হাৰিয়ে যাই দুইজনে

অভিমানে দিন গেলো

নাগাল পেলাম এত দিনে।

 

তুমি আমাৰ ভালোবাসা

আৰ কেও নয়

দূৰে থেকে কাদাঁও আমায়

প্রাণে কি আৰ সয়! ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 আমাৰ আকাশ

আমাৰ আকাশ শীৰ্ণ হলো

হত হলো আশা

মনটা আমাৰ ভেঙে গেলো

ভাঙল সুখেৰ বাসা

পৰিচয় মোৰ ভবঘূড়ে  

হইলাম সৰ্বনাশা।

 

তোমাৰ আকাশ অনেক ৰঙ্গীন

যেমন সন্ধ্যা তাৰা

ভালোবেসে এ কি হলো

বেছে থাকতে মৰা।

 

গাছেৰ ডালে পক্ষীৰ বাসা

মাছেৰ বাসা জল

ভালোবেসে মিছামিছি

দুখু হৈল ফল।

 

জ্যৈষ্ঠ মাসে কাঠাল পাকে

আষাঢ় মাসে আম

হৃদয়টাকে কেড়ে নিলে

দিলেনাতো দাম। ০ ০ ০

 

আজ সন্ধায়

আজ সন্ধায় বেড়াতে গিয়ে

সবটুকু প্ৰেম

ফেলে আসেবা

ঝড়া ফুলেৰ কাছে।

আৰ আমাৰ চাওয়াগুলি

আমি ৰেখে আসব নদীৰ কাছে

তুমি তুলে নিয়ো

একা একা সাঁতাৰ কেটে।

সুধু পথ হাৰিওনা গহীন বনে

আমি যেমন হাৰায়েছি

সবটুকু আজ তোমাৰ কাছে

ভালোবেসে অতদিনে। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

কবি আৰ কবিতা

কবি আৰ কবিতা

— এই নিয়েই মোৰ সকল খেলা

কবি আৰ কবিতা

— এই নিয়েই মোৰ বেচে থকা।

কবি আৰ কবিতা

— এই নিয়েই মোৰ ৰাত্ৰি জাগা

কবি আৰ কবিতা

— এই নিয়েই মোৰ ভালোবাসা

কবি আৰ কবিতা

— এই নিয়েই মোৰ হাঁসি-কান্না। ০ ০ ০

 

এমন কৰে স্বপ্ন দেখা

এমন কৰে স্বপ্ন দেখা

আমাৰ আৰ চলেবনা

আশা-ভৰষাৰ অল্প টুকুও

দিঠকেতো পেলামনা।

স্বপ্নে আমাৰ সবটুকু নেয়

মনে বাড়ায় জ্বালা

স্বপ্নে এসো বাস্তবে নাই

এ কেমন খেলা। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

দেয়াল নাই

তোমাৰ আৰ আমাৰ মাজে কোনো দেয়াল নাই

সুধু অভিমানেৰ বাধাটুকু ছাড়া।

এসো আমৰা দুজনেই ফেলে আশি

অভিমানটুকু নদীৰ তীড়ে

আৰ হেৰিয়ে যাই

তোমাৰ মাজে আমি 

আমাৰ মাজে তুমি। ০ ০ ০

 

আধাৰ ভেঙে

আধাৰ ভেঙে চাঁদ উঠেছে

আজকে দুপুৰ ৰাতে

বাউল ফকিৰ উঠিয়া বলে

গান কৰিব প্ৰাতে।

চাঁদেৰ গায়ে ফাঁদ লেগেছে

প্লাৱন মৰুদেশে

মাসীৰ সাথে প্ৰেম কেৰ সে

বলে বাউল গানে

ধৰলে ধৰক জলে আগুন

কি হেব আমাৰ তাতে।

আলতলতা গাছে দুলছে

ঐ বাৰীৰ পাশে

কে জানে কি হবে বন্ধু

এইনা দিনেৰ শেষে

কোথায় গেলে পাব তোমায়

এই আধাৰ ৰাতে? ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 আমাৰ ভিতৰ তুমি

তুমি যখন ৰৌদ্ৰে ঘূড়ে বেড়াও

আমাৰ কবিতাই তখন ৰ’দ পহায়

যখন তুমি একা একা কাউকে ভাবো

আমাৰ কলমে ৰূপ সলায়

যখন তুমি কাঁদো

আমাৰ হৃদয় ছাদে নীড়  পৰে  টপ টপ।

যখন তুমি হাঁসো

আমি ফুলে উঠি কবিতাৰ বাতাশে।

তোমাৰ নীৰবতা

আমাৰ চোখেৰ অলংকাৰ

আৰ তোমাৰ লজ্জা 

আমাৰ ভালোবাসাৰ অহংকাৰ। ০ ০ ০

 

বৃষ্টি কি আসেব

বৃষ্টি কি আসেব?

তুমি এখানেই থাকো

আমি দেখে আশি

আকাশে আঁধাৰ কত

তুমি ভিতৰ থেকে কাণ পেতে শুনো

আজো কি ঝড় আসেব?

এখনে আৰ কেও নাই

সুধু তুমি আৰ আমি

আমৰা স্বাধীন

স্বাধীন আমাদেৰ ভালোবাসা। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

পাথৰ

তুমি একটি পাথৰ 

আটকে ধৰলে

তোমাৰ বুকেৰ ভিতৰ

বুকেৰ উত্তাপে

গলে গেলো

পাথৰটাৰ সবটুকু শৰীৰ।

আমি এখন জলে ভাসছি

সমুদ্ৰেৰ জলে

সাঁতাৰ জানিনা

তবে ক্ষতি কি

আমি ডুবে মৰব 

ভালোবাসাৰ সমুদ্ৰে। ০ ০ ০

 

ভালোছিলাম

ভালোছিলাম মন্দ ছিলাম

নিজেৰ কাছে ছিলাম

ভালোয় নয় মন্দয় নও

সমুদ্ৰে ঝাঁপ দিলাম

প্ৰেমো আছে প্ৰেমো নাই

বনবাসী হৈলাম

যা আছে আৰ যা নাই 

সবি তোমায় দিলাম। ০ ০ ০

 

ভালোবাসাৰ গান

নদীৰ কাছে ভালোবাসাৰ গানটা শুনিয়ে এসো

ভালোবাসো বা নাই বাসো প্ৰাণ খুলে হাঁসো।

ভালোবাসা কি জিনিস ভাষায় বলা যায়না

ভালোবাসা হাতেৰ মুঠে খুজলে কেও পায়না।

ভালোবাসা স্বপ্ন নয়, ভালোবাসা ভালো দুটি মন

ভালোবাসা মনেৰ আগুন জ্বলে সাৰাক্ষণ। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

সবুজ ঘাঁস

সবুজ ঘাঁসে তোমাৰ আঙুলেৰ টিপ

বনে বনে বাতাশ

বয়ে যায় আৰ বয়ে যায়

সেই সাথে বৃষ্টি নামে

আমি হাৰাইয়া যাই স্ৰোতে

ভালোবাসা কি জিনিস

জানতাম যদি আগে

জলছাড়া ঐ মৰুতে কি একলা কাটাই

দীৰ্ঘ শীতেৰ দিন। ০ ০ ০

 

তুমি

তুমি আমাৰ সৰসা দিনেৰ  স্বপ্ন ভোলানো সাথী

তোমাৰ প্ৰেমেৰ প্ৰাণ প্ৰিয়তম পুষ্পপ্ৰেমেৰ প্ৰাৰ্থী।

তুমি আমাৰ আকাশলতাৰ সুভাষিত সুগন্ধ সৰোজিনী

তুমি আমাৰ হেঙুল হাইতাল ৰুপেৰ ঝলক প্ৰেম প্ৰণয়িনী।

ভালোবাসা দেও ভালোবাসা নেও যেয়োনাকো চলে দূৰে 

তোমাকে আমি চাই যে পেতে সকাল সন্ধ্যা ভোড়ে।

তুমি আমাৰ প্ৰেম আকাশে গগন গর্বিত গান

চাই আমি তোমাকে সপিতে মন প্ৰাণ।

তুমি আমাৰ আধাৰ ৰাতেৰ আলোকিত বন্তি শিখা

আমাৰি প্ৰাণে তোমাৰি ছবি তোমাৰি নাম লিখা

তোমাকে ছেড়ে চাইনা সুখ চাইনা যেতে স্বৰ্গে

তোমায় ছাৰা যত মূহুৰ্ত আছি যে আমি নৰ্কে। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

এমন কিছু কি আছে

এমন কিছু কি আছে

যা চুলেই স্পৰ্শ কৰা যায় 

তোমাৰ সবটুকু।

 

এমন কিছু কি আছে তোমাৰ কাছে

যা পেলে ছুতে পাৰি 

আকাশ আৰ আকাশ।

 

এমন কিছু কি আছে তোমাৰ কাছে

যা ভাঙলে 

আমি জেনে যাবো তোমাৰ সবটুকু  ৰহস্য।

 

এমন কিছু কি আছে তোমাৰ কাছে

যা পেলে পাওয়া হবে 

মনে চাওয়া সব ঘুম।

 

যদি আছে আমাকে দিয়ে দেও

আমি ৰেখে দিব হৃদয় মাঝে। ০ ০ ০

 

মা আমি যাই

মা আমি যাই-

সেই পথে যে পথে যাইনি কোনদিন

বালিকাটিৰ সাথে?

যে পথেৰ দুপাশে আকাশ আৰ আকাশ

শূণ্যতা মাঝখানে।

মা আমি যাই সেই  সাগৰে

যে সাগেৰ ভেঁসে বেৰায় ঢৌ নিশিদিনে

মা আমি যাই 

বালিকাটিৰ সাথে?

 

মা বলে–

অৰে,  দুষ্ট পাগল ছেলে

এই সকালে এত সাহস?

দুপুৰতো অনেক দূৰে । ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

তুলে নিয়ে গেল

তোমৰা আমাকে কি দেেব–

ৰাতেৰ কুয়াশা, না পৰীৰ নাচ

না আকশেৰ চাঁদেৰ আলো

আমিতো কিছুই চাইনি।

সুধু একটি পাথৰ আমি বুকে নিয়ে বেৰাচ্ছি

আধাৰ ৰাতেৰ পথ

হাচনাহানা ৰাতেৰ সুগন্ধিত বাগানে

আমি ঢুকে যাওয়াৰ আগেই 

আমাকে তুলে নিয়ে গেলো–

বাগানেৰ মালিক।

শিশিৰ ঝড়ে পৰছে আমাৰ

মাজ সাগৰে

আমাৰতো কোনও বোধ নেই

আমি মৰা

যেমন মৰা বটবৃক্ষ

বৃষ্টিৰ দুর্ভিক্ষে । ০ ০ ০

 

ঐ যে দেখা যায়

ঐ যে দেখা যায়

অসীম থেকে নেমে আসছে

ৰাতেৰ তাৰা দিন দুপুড়ে।

ৰাতেৰ আকাশে জ্বলছে তাৰা

দিনেৰ মতন 

হাঁসছে ফুল আধাৰ ভেঙে  

গহীন বনে।

ঐ বালিকাৰ ঠোঁট দুটিতে ফুটছে পদুম

চেয়ে দেখ তোৰা দুই নয়নে।

শুনে যা তোৰা

দুপুৰ ৰাতে গানেৰ সুৰ

ঝড়ছে বাতাশে। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

হেঁটে চলা

তোমায় পেয়ে 

এইতো প্ৰথম ভ্ৰমণ আমাৰ 

নিষিদ্ধ পথে

এই পথে হেঁটে চলতে

বাসনা আমাৰ অনেক দিনেৰ

আজ সন্ধ্যা ৰাতে শীতৰ দিনে

ঢুকে পৰলো প্ৰেমেৰ প্ৰতীক

যে পথে কোনো দিন হাঁটেনি পাথৰ এমুন কৰে।

অশান্ত ঢেও গৰ্জে উঠল

আদিম আশা হত হলো

হঠাৎ সে বলে উঠল — আৰতো নয়

মৰে যাবো তোমাৰ সাথে পথ চলে

তবে এই পথে নয় — সেই সিদ্ধ পথে 

যে পথে চলছে হাওৱা আদিম থেকে

শিশিৰ ভেঙে বনেৰ মাঝে

এসো চলি পায়ে হেঁটে

তুমি আমি দুইজনে

যে পথেৰ শেষে বৃক্ষ আছে

বসন্ত আসে, ফুল ধৰে,  ফল লাগে

ভালোবাসা বেচে থাকে

তোমাৰ-আমাৰ প্ৰস্থান কালে। ০ ০ ০

 

কান্না

তুমি কি কেঁদেছিলে —  

সেই দিন

যেদিন আমাৰ

অবগাহন নীল সমুদ্ৰে প্ৰথমবাৰ?

এমন কি কেও আছে

ভুলে যাবে তোমাৰ অভিনয়ে

তুমি বললে — ভালোবাসাৰ সবটুকু দিলাম

কষ্ট সয়ে এই তোমাকে।

অবিৰাম হাওয়ায় উৰছে তোমাৰ বুকেৰ উম

গৰম হয়ে শীতেৰ ৰাতে

বনেৰ হ্রদে লোণা জল

ডুবে  মৰা এইতো প্ৰথম

তোমাৰ আমাৰ অবগাহন। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

একা

আমাৰ গহীন বনে আজ কেও নাই

আমি বড়ই একা

তবে শেষ হয়নি আকাশ

নীৰব নীলগুলি বুকে চেপে

বেচে আছি

বেচে আছে আশা।

তুমি চলে যাবে যাও 

আমি বাধা দিবনা

কাদা ছাড়া মিঠা জলে 

ফুটে কি পদুম ফুল?

এৰ চেয়েও শীতল হাওয়া পাও যদি অন্য কোথাও

চলে যাও চলে যাও

আমি একা অনেক ভালো

সাথে আছে নিঃস্বতা

হত হল আশা

তবুও 

স্বাধীন আমাৰ ভালোবাসা! ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

আজো ভেঁসে আসে

আজো ভেঁসে আসে পুৰানো দিনেৰ সুভাষ

আমি আকাশেৰ নাগালে নেই

অনেক তলে

তাই তোমাৰ স্মৃতিৰ সাগৰে অবগাহন কৰি

দিবস-যামিনী

একা একা ঝড় তুফানে।

আমি শীতে কেঁপে উঠি

আৰ তুমি আলোতে হেঁসে উঠো

তোমাৰ পিছনে অৰুনিমাৰ জ্যোতি

পিছনে আমাৰ আধাৰেৰ   মৰল

তাই আমি ভালো আছি দূৰে থেকেও

কেমন আছো তুমি ? ০ ০ ০

 

বিৰুদ্ধ কবিতা

নিষিদ্ধে সিদ্ধ অন্ধকাৰে আমাৰ বাস

আমি কাৰাগাৰেৰ কয়েদি

আমাৰ কেও আপন নয়

কেও নয় পৰ

আমি আঁধাৰে ঘূড়ে  বেড়াই

চাৰ দিকে সুউচ্চ দেয়াল।

 

আমি গল্প কৰি বাতি ছাড়া আধাৰ ঘৰে

সহবন্দীদেৰ সাথে

আমি সূৰ্যেৰ স্বপ্ন দেখেছিলাম

লালৰঙ্গী  স্বপ্ন

এখন ভব ঘূড়ে 

ৰাস্তায় ৰাস্তায় ঘূড়ে বেড়ায়

চেয়ে থাকি আকাশেৰ দিকে

একটু বৃষ্টি নামুক

জিভেটা ভিজাই। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

আড়াল নেই

নীৰেব আমি কান্নাৰ ছলে হাঁসি

আৰ হাঁসিৰ ছলে কাঁদি

আমাৰ হাজাৰ দিনেৰ গল্পেৰ শেষে

একটি কবিতা বুকে নিয়ে বেছে আছি

আজকাল বজাৰে  কবিতাৰ দাম খুবি কম

তবুও আমি ছাড়তে পাৰিনা আমাৰ শেষ সম্ভল।

চলে যাবাৰ পৰেও যদি তোমাৰ কিছু দাবী আছে

তুলে নিয়ো আমাৰ আশাৰ মুদ্ৰা

দুহাত আমাৰ ৰেখেছি খুলে

আৰ যা আছে সবি ইতিহাস। ০ ০ ০

 

ভুত

আমি ভুত দেখতে 

ৰাত্ৰে পায়ে হেটে বেড়াই

ময়ুৰাক্ষী থেকে অসুৰপুৰী।

আঁধাৰে  পথ আঁটকে ধৰে

সংগে দুটি চোখ ছাড়া 

আৰ কোনো বাতি নেই।

চাৰ দিকে আধাৰ আৰ আধাৰ

শৃগালেৰ হুয়া হুয়া

সিংহেৰ গৰ্জন

আমি ভয় কৰি না–

আমি ভুত দেখেবা

ভুতে নাকি শূন্যে হাটে পা ছাড়া

কখনো কথা বলে কাণে কাণে

কখনো দাঁত নিটকে হাঁসে

আৰ খেলা কৰে ভয়ঙ্কৰ সব খেলা।

আমি হেটে চলছি 

হাজাৰ নিশি একই পথে

পেলামনাতো ভুতেৰ দেখা

তাইকি আমাৰ বিফল হবে

এক একা পথ হাটা আধাৰ ৰাতে ? ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

তুমি আমাৰ পৃথিবী

তোমাৰ নাম নদী

তুমি বয়ে যাওঁ

সাগৰেৰ দিকে নয়

আকাশেৰ দিকে

আমাৰ পাখি নেই

তাই ধৰতে পাৰিনা।

 

তুমি সোনাৰ পৰী

আকাশ থেকে নেমে এসো

ৰাত্ৰ নিশি

ভৰিয়ে তুলতে

বুক আমাৰ স্বপ্ন দিয়ে।

তাইতো তোমায় কাছে ৰাখি

পাইনা যদিও অস্তিত্বে।

আগে নেই পেৰ নেই 

তুমি আমাৰ পৃথিৱী। ০ ০ ০

 

আকাশেৰ আঙিনায়

আকাশেৰ আঙিনায় তোমাৰ

মুখেৰ সবুজ সৰল ছায়া

ৰৌদ্ৰ জিলমিল অপৰাহ্নে

আমাৰ আকাশে আশাৰ প্লাবন নামে

আমাৰ তৃষ্ণাৰ্ত বুকে

তোমাৰ একঘটি জল

আৰও   তৃষ্ণা জাগে।

আমি কি এখন ডুবে মৰেবা 

তোমাৰ মায়াবী জলে ? ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

দুটি অনুচ্ছেদ

(ক)

তোমাৰ চোখে আমাৰ চোখ

আমাৰ চোখে তোমাৰ চোখ

এক ৰাসায়নিক বিক্ৰিয়া

ফলাফল প্ৰেম

চিৰঞ্জীৱ,

অজৰ-অমৰ।

(খ)

আমৰা সাৰা ৰাত

জাগতে শিকেছি

স্বপ্নেৰ সাথে

আকাশ গঢ়াৰ স্বপ্ন

হাতেৰ আঙুলকে তলোয়াৰ ধৰতে শিকায়েছি

একগুচ্ছ চুলকে আটকে ধৰতে। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

তুমি হাঁসলেনা

আজকে সাৰাৰাত

সাৰা দিন

সাৰা দুপুৰ

সাৰা সন্ধ্যা

তোমাৰ জন্যই কেঁদেছে আকাশ

তবুও তুমি হাঁসলেনা

তুমি হাঁসলেনা

তাই প্ৰেম এলোনা বসন্তেৰ বুকে

তাই শুকনো মৰুই 

বৃষ্টি নামলেনা

তুমি কেমনে বলবে

আমি জয়ী হলাম অথবা পৰাজিত হলাম

তোমাৰ কাছে! ০ ০ ০

 

কোথায়

কোথায় পৰে আছে আমাৰ নীড়

তোমাকে প্ৰশ্ন কৰবোনা 

আমি নিজেই খুজে যাবো

বৃষ্টি নামলে

তোমাৰ বুকে।

 

ৰাতেৰ বিতান ধৰে

আমি বাজিয়ে যাবো

আমাৰ বাঁশী

নীৰব কণ্ঠে

শুধু শুনবে তুমি

তোমাৰ আচ্ছাদিত বনজ হ্রদে

জোঁয়াৰ উঠেব

আমি মাছ ধৰাৰ বাহানায়

অবগান কৰব

আৰ শান্ত কৰব দুৰ্মদ দানব প্ৰেমেৰ উন্মত্ততা। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

ৰাত যে এতো সুন্দৰ

ৰাত যে এতো সুন্দৰ 

এতো চোট একটি গল্প 

এই আমি আজকে জানলাম

তুমি সাথে আছো নিৰ্ঘুমে

হয়তো তাই।

 

আমি বাগানে যাব

ঘুট ঘুটে অন্ধকাৰে 

যেখানে মৃত্যু নেই

সুধু আছে আকাশ আৰ আকাশ। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

আকাশ আমায় ছেড়ে গেছে

আমি বনে যাবো 

যেখানে আশাগুলি শিশিৰ হয়ে ঝড়ে

তুমি যে নাই কাছে

তাই আমাৰ আশা বন্ধী নিঝুম গাছেৰ তলে।

 

আমি নদীৰ ঢেওয়েৰ কাছে যাবো

সেখানে নিত্য কুমীৰ খেলা কৰে

আমি নাহয়

মৰবো 

বেচে আৰ লাভ কি 

আকাশ আমায় ছেড়ে গেছে অনেক  দূৰে। ০ ০ ০

 

বিজ্ঞানেৰ বেলা

বিজ্ঞানেৰ বেলা

আমি অ-বিজ্ঞান হয়ে খেলা কৰছি

কই আমাৰতো বল নেই হাতে

অণু নেই, পৰমাণু নেই

বন্দুক নেই

গ্ৰেনেড নেই

আমি সংগ্ৰাম কৰছি

অ-বিজ্ঞান হয়ে

বিজ্ঞানেৰ পক্ষেই বটে। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

বাঁশী

ঐ বনে কে বাঁশী বাজায়

প্ৰতিধবনি আমাৰ বুকে

তোমাৰ আকাশে মেঘে ডাকলে

বন হৰিনাৰ বুক দুৰু  দুৰু কঁপে

বাঁশীটা কি মায়া জানে!

জলন্ত বিদ্যুৎ চমকে নীল সাগৰেৰ বাহিৰ ভেতৰ সবখানে। ০ ০ ০

 

তুমি আমাকে বললে

তুমি আমাকে বললে 

আসা-যাওয়াৰ কথা

কই এখানেতো কোনো ৰাস্তা নেই

সুধু পাহাৰ

আৰ আকাশ

নীল আৰ নীল

বৃষ্টি আৰ বৃষ্টি

মানুষেৰ মতন হিংস্ৰতা

তবে আমি গহীন বনেৰ নীল পথে আৰ যাবোনা।

আমাকে ক্ষমা কৰো

আমাৰ ৰাস্তা ছাড়া পথই ভালো

সেখানে কিছু কষ্ট আছে তাই। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

তুমি শুনে নিও

সুধু তোমাকেই বলতে চেয়েছিলাম

হাতুলেৰ কথা

তা দিয়ে প্ৰেম তোলা যায়

হাতেৰ মুঠোই

আমি প্ৰেম হাতেৰ মুঠোই পেতে ভালোবাসি

তুমিতো জানই।

হাতে আমাৰ স্পৰ্শটুকু চায়

পুষ্পবৃক্ষেৰ

কিছু বলবোনা আৰ

আমি বড্ড ক্লান্ত

উষ্ণ তোমাৰ নিশ্বাস

আমি ঘৰ্মাক্ত। ০ ০ ০

 

কাছে এসো

কাছে এসো

কাণে কাণে কিছু কথা বলি

যে কথা কোনো দিন বলা হয়নি।

 

কাছে এসো

চোখে চোখ ৰেখে কিছু হাঁসি

যে হাঁসা কোনদিন হাঁসা হয়নি।

 

কাছে এসো 

হাতে হাত ৰেখে পথ চলি

যে পথে কোন দিন চলা হয়নি।

 

কাছে এসো আৰও কাছে

মিলন হোক ঐ আকাশেৰ

এই সাগৰেৰ

ভৰে  যাক  শূন্যতা মাঝখানেৰ। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

তুমি থাকো

তুমি থাকো আমাৰ পাশে

তুমি খেলাও, শুয়ে পড়ো, ঘুমাও

সবি কৰো  আপন মনে

আমি বাধা দিবনা

শুধু  বাঁশীটা তোমাৰ বাজায়োনা

তোমাৰ বাঁশীৰ সুৰে

আমি ভুলে যাই পথ চলাৰ সব ছন্দ

ভুলে যাই নিজেৰ সব অস্তিত্ব।

তুমি সবি কৰো

সুধু আমাৰ সেউজ অৰন্যেৰ কাণে বাঁশীৰ সুৰ দিয়োনা

আমি পুড়ে যেতে চাইনা 

চলন্ত সকালে। ০ ০ ০

 

আমি যাইনি কোনোদিন

আমি যাইনি কোনো দিন সেই ঘৰে

যে ঘৰে ৰাঙ্গা বাতি জ্বলে

তবে নদীৰ কাছে গিয়াছিলাম একদিন

যেখানে ভালোবাসাৰ দৰ-দাম চলে।

আমি কিছু কিনি নি, কিছু বেচি নি

সুধু দেখিছি ভালোবাসৰ কি ৰং 

কোনে ৰঙে  সাজিয়ে তোলে ঘৰ।

ঘৰেৰ ভিতৰ হাঁসি আছে

টাকায় কিনা হাঁসি

সকল শ্ৰেণীৰ ভদ্ৰ মানুষ কিনতে যায় প্ৰেম

ৰবৰেৰ মানু্‌ষ

আত্মা থাক বা নাথাক

তোমাৰ চাওয়াখিনি দিতে পাৰে সে।

 

নদীৰ নিতম্বে হলুদেৰ ৰং

সে বললো এটাতো আফ্রিকাৰ

বড্ড কালা ছিল

ৰং কৰা হয়েছে।

 

ঘন্টায় তাৰা বিক্ৰি কৰে আনন্দ

দেয় প্ৰশান্তি

বিক্ৰি কৰে ঢং। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

সেদিন নদীৰ সাথে

আমি সেদিন বনে যাই 

দেখা কৰতে নদীৰ সাথে

একা-বেঁকা  পথ বেয়ে

অৱশেষে দেখা হলো

ঝড় তুফান শুৰু  হলো

নদী বললো কাঁপে কেন হৃদয়

আমি বললাম- আমাৰ লাগে বড্ড বড় ভয়।

সে বললো তুমি কি স্কুলে পঢ়েছো

সেখানে শিখানো হয় পাটি গণিত 

যোগেৰ আগে হৰন?

আমি বললাম আমিতো শিকিনি

এমন কোনো হৰন

সে বললো —

তুমি আৰ আসিওনা এই বনে

এই নদীতে জলেৰ আশে

এখনাকাৰ সব জল লোণা

তোমাৰ জন্য এগুলি নয়। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

আমি জয়ী হতে চেয়েছিলাম

আমি জয়ী হতে চেয়েছিলাম

তোমাৰ প্ৰেমৰ ওপৰ

এদিকে হাজাৰ নক্ষত্ৰেৰ আলোড়ণ প্ৰাণেৰ ভিতৰ।

নক্ষত্ৰেৰ নীড় ঝড়ে পৰে নীচেৰ সমুদ্ৰে

ফেন উঠল ডুবে গেলাম শূন্যেৰ ভিতৰ

শেষটা তুমিয়েই নিয়ে নিলে

তুমি এতো যে কৃপণ

নিঃস্বতা সত্বেও তোমাৰ কত অভিনয়! ০ ০ ০

 

তোমাৰ বাগিছায়

তোমাৰ বাগিছায় একজন লোক আসল

দুই চোখে বিৰহ বিষ্ময়

দুইপদে প্ৰিয়জনকে হাৰানোৰ আক্ষেপ

অৱশেষে হত আশা জোৰা দিতে

ঢুকে পৰলো হ্রদেৰ ভিতৰ।

নৃত্যোৎসৱ চলল কিছুক্ষণ

বৃষ্টি ঝড়লো নদীৰ ভিতৰ

থেমে গেলো মেঘ

বাইৰে  ফটফটে আকাশ।

আকাশটাইতো ভালোছিল

মিছামিছি কেন আসলে ভুল পথে

হৃদয় নেই যেখানে 

সুধু কৃত্ৰিম অভিনয়েৰ উৎসৱ। ০ ০ ০

 

আমি তোমাৰ

তুমি এলেনা

তাই আমি একা

তুমি হাঁসলেনা

তাই আমি কাঁদি।

তুমি খেললেনা

তাই আমি হাঁসি

তুমি দেখলেনা

সূৰ্যেৰ নীচে খেলা কেৰ কত আধাৰ

তাই আমাৰ শোক

তুমি কিছু বললেনা

তাই আমি তোমাৰ। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

শিখেছি

আমি আকাশেৰ দিগন্ত থেকে 

উদাৰতা শিখেছি

তাই আমাকে সংকীৰ্ণ বলে লাভ নেই।

আমি সাগৰেৰ বুক থেকে

বিশালতা শিখেছি

তাই আমাকে ছোট্ট বলে লাভ নেই।

আমি সবুজ ঘাঁস থেকে কাঁদতে শিখেছি

তাই আমাকে কাঁদানোয় লাভ নেই।

আমি মেঘমালা থেকে ঝড়তে শিখেছি

তাই আমাকে ঝড়ানোৰ  ভয় দেখিয়ে লাভ নেই।

আমি মায়েৰ আঁচল থেকে ভালোবাসা শিখেছি

আমাকে ভালোবাসাৰ ছলনা কৰে লাভ নাই।

আমি অগ্নি থেকে জ্বলতে শিখেছি

তাই আমাকে জ্বলানোৰ ভয় দেখিয়ে লাভ নেই।

আমি ঈশ্বৰেৰ আৰ্শীবাদে অমৰ হতে  শিখেছি

তাই আমাকে মৰণেৰ ভয় দেখিয়ে লাভ নেই। ০ ০ ০

 

ৰাক্ষস

আন্ধাৰগুলি আস্তে আস্তে আন্ধাৰেৰ সাথে আৰও নীবিড়ভাবে মিশে যাচ্ছে। ৰাতেৰ আধাৰ পেৰিয়ে এগিয়ে আসছে একটি ধুম্ৰকায় ৰাক্ষস। তাৰ হাতেৰ গাঁঠিগুলোয় উত্তপ্ত কাঠ কয়লাৰ আগুন। পায়ে আগ্নেয়গিৰিৰ সমস্ত অগ্নিকাণ্ড। কণ্ঠে তৃষ্ণা। পাচে পাচে ক্ষুধাতুৰ কুকুৰ। লাফাচ্ছে। তাৰা ৰাজধানীৰ পথে, জংগলেৰ গভীৰে  ছড়িয়েছে অস্তিত্ব।

এখন সাৰা দেশেই ৰাক্ষসেৰ ৰাজত্ব। ০ ০ ০

 

তোমাকে বলছি

তোমাকে আবাৰ একদিন সংগ দিতে আসব যেদিন আমাৰ বুকে আৰ কোনোও ঝড় থাকবেনা। আমি ঘূৰ্ণীঝড়েৰ মধ্যে আছি জন্মাবধি। আমি যুদ্ধ কৰছি বিশাল হিমালয়েৰ পাষানগুলিৰ বিৰুদ্ধে। আমি প্ৰতিবাৰই হেৰে  যাচ্ছি। তবুও অব্যহত আমাৰ সংগ্ৰাম। হেৰে যেতে যেতে আমাৰ জয় হবে কোনোদিন। তখন আৰ ঝড় থাকবেনা।

আমি খুবই স্বাৰ্থপৰ। ভালোবাসা পেয়েছি অনেক। পাৰিনি দিতে কিছু। তাইতো আমি আসব আৰ একদিন ভৰে  দিব ভালোবাসয় তোমাৰ সমস্ত আংগিনা। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

আকাশ তোমাকে বলছি

আকাশ তোমাকে বলছি

আমাকে তোমাৰ আকাশে নক্ষত্ৰ হয়ে জ্বলতে দাও

আমি অন্ধকাৰে  হাবুডুবু খাচ্ছি।

আকাশ তোমাকে বলছি–

আমাকে তোমাৰ বুকে তুলে নেও

আমি অনেক দিন ঘুমাইনি।

হাড়গুলি থুবড়ে যাচ্ছে

অনেক দিন বৃষ্টি নাই এখানে

তাই আমি তৃষ্ণাৰ্ত

আমাকে জল দেও 

একাঠু জল।

আমি তৃষ্ণা মিটাই

তবে বুজে নিও-

আমি চুষে নিতে চাই 

তোমাৰ অৱশেষটুকুও। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

এসো আমৰা মানুষ হই

আকাশ থেকে ঝড়ে পৰছে

ভালোবাসাৰ অনু

বাতাশে ঘৰবাৰী

তাই আমি ছুটে চলছি আৰ ছুটে চলছি

পিছনে পিছনে আগুচ্ছে আমাৰ নবজন্ম।

আমি মাটিৰ মানুষ স্বৰ্ণ হতে চলছি 

তোমাৰাও চলো আমাৰ সাথে

আমৰা আকাশ থেকে নামিয়ে আনবো স্বৰ্গ 

হাতেৰ তলোয়ায়

এসো আমৰা মানুষ হই। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

আজ তোমাৰ সাথে

আজ তোমাৰ সাথে একটি কথাও বলবনা

যদি কিছু শুনতে ইচ্ছে হয়

এসো আমাৰা হৃদয় ৰাখি হৃদয়েৰ ওপৰ পৰস্পৰে

এসো আমৰা বিনিময় কৰি নীৰবতা

ডুবে যাই মাজ সাগৰে

জেগে উঠক বসন্ত বাসনা

নীৰবে 

আজ কোনো কথাই বলবনা তোমাৰ সাথে। ০ ০ ০

 

ভালোবাসা

ভালোবাসা সাদা বৰফেৰ মত সাদা–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা কংক্ৰিটেৰ মত শক্ত–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা তুলাৰ মত নৰম–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা শৰতেৰ আকাশেৰ মত নীল–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা ফুলেৰ মত সুন্দৰ–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা নদীৰ মত প্ৰবল–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা দুওঁঠ ভৰা হাঁসি–

তুমি ভুল বললে। 

ভালোবাসা সোনাৰ মত স্বৰ্ণাভ–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা ৰাতেৰ মত অন্ধ–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা দুচোখ ভৰা কান্না–

তুমি ভুল বললে।

ভালোবাসা ভালোবাসাৰ মত 

অতুলনীয়। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

দুষ্ট হাত

আধাৰ ৰাতে হাতটি আমাৰ নেমে গেলো

তোমাৰ নিম্নাকাশে

ধেৰ ফেললো পাহাৰ-পৰ্বত

ধৰে ফেললো হাবিৰ জংগল

হ্রদে গিয়ে ক্লান্ত হলো। 

আমাৰ বাঁধন হাৰা হাত বড়ই দুষ্টালি কৰলো

তোমাৰ সাথে

স্বার্থপৰেৰ মতো চুষে নিল নীল চন্দ্ৰ

আকাশ বললে–

আমাৰ দুহাত দুষ্ট বলেই সে আমাকে ভালোবাসল

হায়েৰ আজব ভালোবাসা

হায়েৰ আকাশ, হায়েৰ চন্দ্ৰ

আমি হইলাম দিশে হাৰা। ০ ০ ০

 

তুমি বলছিলে

তুমি বলছিলে–

আমি দুখু পেতে চাই

দুখু পেতে পেতে লাল হতে চাই

পাকা ডালিমেৰ মতো লাল।

তুমি বলছিলে-

আমি লাল হতে হতে

আগুন হতে চাই 

তোমাকে পোৰাতে 

আমি বিশ্বাস কৰিনি

তুমিতো অনেক ৰসিক তাই।

 

অতদিনে বিশ্বাস আমাৰ ভংগ হলো

পুড়ে হইলাম ছাই। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

বুকেৰ আগুন

স্বপ্নে গঢ়া ভালোবাসা

ছিল মনে অনেক আশা

মৰা মৎস্য জলে ভাঁসা

বিনাঝড়ে  ভাঙল বাসা

চুক্ষে কান্না বুকে ঝৰ্ণা

চলে গেলো ওঁঠেৰ হাঁসা

এটাই কি ভালোবাসা

বুকেৰ আগুন সৰ্বনাশা! ০ ০ ০

 

আমাৰ শূন্যতা

আমি ভেঁসে উঠেছি যন্ত্ৰণায়

তোমাৰ সমুদ্ৰে

সমুদ্ৰেৰ লোণাজলে হাৰিয়েছি মনেৰ বাসনা

আমি এখন নিঃস্ব

দুহাত ভৰা শূন্যতা।

 

বিষন্ন নাৰী যেমন হাজাৰ লোকেৰ ভিড়ে 

হেৰিয়ে ফেলে নিজস্বতা

ভালোবাসা আমাৰ ৰাতেৰ কুয়াশা

মনেৰ ভিতৰ  ঝড়ে পৰে

নীৰব সুৰে  ভৰতে আমাৰ শূন্যতা। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

অভিমান

তুমি চলে যাবে যাওঁ

আমি বাধা দিবোনা-

তবে বৃষ্টি থামুক। মেঘলা আকাশ,

বজ্ৰে গৰ্জন, সমুদ্ৰে তুফান।

 

না, আমি এখনি চলে যাবো

পড়ে পড়ূক  বৃষ্টি আমাৰ বুক পাথৰে

আকাশ মেঘে ঢেকে যাক –কালা মেঘে

নেমে আসুক অন্ধকাৰ

আৰও জোড়ে সমুদ্ৰে আসুক তুফান

আমি চলে যাবো।

 

যাওঁ, আমি বাধা দিবো না

তবে শুনে যাও — আমাৰ শেষ গান 

যে গান আৰ কোনো দিন গাওয়া হবে না।

 

না আমি শুনবো না

চলো যাবো।

 

চলে যাওঁ, বাধা দিবনা

আমি গাব গান আমাৰ একেলা সুৰে 

প্ৰতিধবনি উঠবে তোমাৰ বুকে

ভাঙবে তোমাৰ অভিমান

দুচোখে নাহয় যেন তোমাৰ সমুদ্ৰেৰ বান। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

আমি ভালোবাসি

আমি ভালোবাসি —

ভালোবাসাৰ চক্ষেৰ জলে ডুবে যেতে

আমি ভালোবাসি হাঁসাৰ ছলে কাঁদতে

আমি ভালোবাসি–

ভালোবাসাৰ আগুনে পুড়ে যেতে

তাইতো আমাৰ যাত্ৰা অত দূৰে

সমুদ্ৰেৰ কাছাকাছি পাহাৰেৰ নীচে। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

শিল্প

আমি নদীৰ কাছ থেকে শিকেছি বৈতে

হিমালয় থেকে শিকেছি উঁচু হয়ে দাড়াতে

তাইতো আমি আজ শুকনো গাছেৰ পাতা

ভেঙে যাওয়া ইতিহাসেৰ একটি পাথৰ

মাটিৰ শিল্পে গঢ়া তোমাৰ প্ৰেমিক

হাৰিয়েছি নিজস্বতা

সকল অহংকাৰ মোৰ

ডুবল প্ৰেমেৰ সমুদ্ৰে

সত্যি প্ৰেম কি অদ্ভুদ !  

 

ভুলে গেছি

আজকাল দেখছি আমি ভুলে গেছি

আকাশটা

মনেই আৰ পৰেনা কাজেৰ  ভিড়ে 

তাইকি তুমি মৰে গেছো

বা তাইকি মৰে গেছি আমি। 

আশাৰ আলোয় ভাংছে নবীন গাছ

ফুলেৰ ভাৰে  দোলে পৰছে 

বসন্তেৰ সুভাষ।

আমি পুৰাণো হাওয়া

নতুন কৰে আবাৰ আমি

বয়ে চলতে চাই। 

শান্ত না হয় অশান্ত হ’ব 

তবুতো তোমাৰ। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

তুমি কি জানেবনা

তুমি কি জানবেনা

আমি ভালোবাসাৰ বেদনা নিয়ে 

বেঁচে আছি  

না, ভালোবাসাৰ স্মৃতি নিয়ে মৰে  গেছি?

এক বুক বকুল আমাৰ 

আজো আছে বুক পাহাড়ে

ছৰিয়ে ছিটিয়ে 

সেগুলিতো তোমাৰি দান।

ৰেখে দিছি হৃদয় ভৰে 

নাইতো অভিমান। ০ ০ ০

 

তুমি ভালোবাসো আৰ নাই বাসো

তুমি ভালোবাসো আৰ নাই বাসো

আমি তোমায় ভালোবেসে যাবো।

তোমাৰ মুখে হাঁসি থাক বা নাই থাক

পুষ্পবনেৰ সবুজ  হাঁসি  তুলে এনে 

তোমাৰ মুখে মেখে দিবো।

তোমাৰ চক্ষে প্ৰেম থাক বা নাই থাক

পদ্ম ফুলেৰ সব প্ৰেম চুৰি কৰে তোমায় দিবো।

তোমাৰ মনে আশা থাক বা নাই থাক

আমাৰ বুকেৰ সকল আশা তোমাৰ বুকে ৰেখে দিব।

তোমাৰ হাঁসি, তোমাৰ প্ৰেম, তোমাৰ ভালোবাসা

সব কিছুইতো একদিন আমাৰ ছিলো। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

তোমাৰ বুকে একটি আকাশ

তোমাৰ বুকে একটি আকাশ

নেমে এলো

তুমি বললে: দুখু পাই

বুকে তোমাৰ চেঁপে ধৰলো

তুমি বললে:

আস্তে কেন?

আকাশ তাৰ সমস্ত নীলগুলি নিয়ে

তোমাৰ ভিতৰ ঢুকে পড়ল

সমুদ্ৰ তখন শান্ত হ’ল।

 

এমনি ভাবেই আকাশ নামে 

তোমাৰ বুকে

বৃষ্টি ঝড়ে তোমাৰ গায়ে

তবুও কি তোমাৰ গায়ে বন পোড়ে ? ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

বাধা কেন

চুমুই ভেজা তোমাৰ দুই ওঁঠ

ৰাতেৰ তাৰা জড়িয়ে ধৰল

তুমি বাধা দিলেনা।

 

বৃষ্টিতে ভেজা তোমাৰ শৰীৰ

সবুজ ঘাঁসে ঢেকে দিল

সে বাধা দিলেনা।

 

জোৎস্না মাখা তোমাৰ দুগাল

ভোমৰ এসে চুয়ে গেলো

তুমি বাধা দিলেনা।

 

আমি সুধু তুলে নিলাম

শিশিৰ ভেজা তোমাৰ দুহাত 

তাই এতো বাধা কেন ? ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

অন্ধ দুচোখ

আমাৰ অন্ধ দুটি চোখ

হৃদয় চোখে দেখছি তোমায়

দেখছি বাৰে বাৰ

লোকে বলে অন্ধলোকেৰ 

সুখেৰ হয় কি সংসাৰ?

 

অন্ধ বাবেই  ভালো দেখি

উচু-নীচু পাহাৰ-পৰ্বত

বনেৰ জংগল বেয়ে বেড়াই

ভুল কি কখন হয় ?

 

অন্ধ লোকেৰ প্ৰেম ভালো

সাগৰ ধৰে বয়।

ঢৌয়ে ঢৌয়ে সাঁতাৰ কাটে

নাইতো কোনো ভয়। ০ ০ ০

 

তুমি স্বাধীন হবে

আমি একদিন মৰে  যাবো

তুমি স্বাধীন হবে ।

তুমি স্বাধীন হবে

তাই আমি মৰে  গেলাম

তোমাৰ স্বাধীনতায় কেমন যেনো গন্ধ ছড়ায়

ছন্ন-ছেৰা ঘোঁৰাদৌৰ

কুকিল বলে এবাৰ নয়

শেষ হয়েছে বসন্ত তোৰ

মৰ তুই শীতেৰ চেপায়। ০ ০ ০

তোমাকে বলছি

 

তোমাৰ পিছনে

তোমাৰ পেচনে আজ আমাৰ ভালোবাসা 

দৌড়ে বেড়ায়

তাইতো আমি এখনো

বাইৰে  ঘুমাই

নেশা আমাৰ দৰজা ছাড়া ঘৰে ঢুকাৰ

তুমি বললে— 

পাগল তুমি প্ৰেমিক আমাৰ

এটা কি কখনো হয়?

এসো তুমি ঘৰে এসো 

খুলে দিচ্ছি দৰজা তোমায়

বাইৰে  তুমি কেন ঘুমাও! ০ ০ ০

সমাপ্ত

সদৃশ ৰচনা :

ৰাব্বি মছৰুৰ  ৰচিত  কেইখনমান  গ্রন্থ: 

2 Comments

  1. Pingback: সংহতিৰ ভাড়াঘৰ - Growhills Publishing

  2. Pingback: শিশু পদ্য - Growhills Publishing

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *